บทที่ 230 การลาจากสุดดราม่าของสองจอมเล่นใหญ่ ฟังแล้วชวนสะเทือนใจ ได้ยินแล้วน้ำตาไหลพราก!

เสียงหัวเราะเยาะของโจวจิ้นไม่มีความเกรงอกเกรงใจแม้แต่น้อย

หัวเราะจนหน้าของไป๋เซี่ยวเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวซีดสลับกันไปมา

นอกจากความกระอักกระอ่วนแล้ว ที่มากกว่านั้นคือความตกตะลึง