บทที่ 306 ซี๊ด… ทำไมจู่ๆ ถึงมีความสุขขนาดนี้เนี่ย!

บรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนแทบจะกลั่นตัวเป็นหยดน้ำไหลรินออกมาได้อยู่รอมร่อ

เจ้าขาวแกล้งทำเป็นจามฟุดฟิด ตีเนียนประหนึ่งว่าตนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย

จากนั้นก็หันไปมองสหายหมาป่าตามสัญชาตญาณ กะว่าจะชวนกันหัวเราะกลบเกลื่อนเสียหน่อย