บทที่ 315 พวกพี่น้องตงเป่ยนี่ปากแข็งกันจริงๆ เลยนะ!

ขบวนคนเดินเลียบไปตามเส้นทางมุ่งหน้าลึกเข้าสู่ขุนเขา

ผืนป่าเงียบสงบ มีเพียงเสียงนกร้องแว่วมาจากยอดไม้เป็นระยะ

เดินติดต่อกันมาราวสิบกว่านาที ตลอดทางก็ยังไม่พบสัตว์ตัวใด