บทที่ 337 มึงสินะที่ชื่อหลินโจว!

ฟาร์มร้างชานเมืองทิศเหนือ

ลมกลางคืนเจือไอเย็นช่วงต้นฤดูใบไม้ร่วง พัดกรูผ่านรอยแตกบนกำแพงผุพังเข้ามาด้านใน

หลินโจวถือกระเป๋ายาใบเก่าที่ขอบถลอกปอกเปิก เหยียบย่ำเศษอิฐหักพังบนพื้น ก้าวเท้าเข้าสู่ประตูโรงงานร้าง