บทที่ 353 ผู้พิทักษ์ป่าเขา ปะทะ พ่อค้าใจทมิฬ

เมืองฮวา ภายในโรงแรมที่ตำรวจจัดไว้เป็นที่พักชั่วคราว

เหยาจิ้นซานเดินวนไปเวียนมาในห้องจนพรมแทบจะสึกเป็นร่อง น้ำชาบนโต๊ะเย็นชืดไปนานแล้ว ในที่เขี่ยบุหรี่เต็มไปด้วยก้นบุหรี่ที่ไม่เคยได้แตะต้องมานานหลายวัน ทว่าเขากลับไม่ได้จิบน้ำชาเลยสักอึก ไม่ได้หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบเลยสักมวน

เวลาเพียงไม่กี่วัน ทำเอาเขาดูแก่ลงไปนับสิบปี เขาไม่มีกะจิตกะใจจะมารักษาภาพลักษณ์ปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ในสายตาใครต่อใครอีกต่อไป ผมเผ้าขาวโพลนดูยุ่งเหยิงไปหมด ถ้าไม่ใช่เพราะมีภรรยาคอยอยู่ข้างกาย เขาคงลืมไปแล้วว่าต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าบ้าง