บทที่ 364 ถ้ากล้าไป ฉันก็กล้าลงไปนอนกับพื้น!

ภายในห้องสวีตของโรงแรม บรรยากาศอบอุ่นที่ห้อมล้อมคนทั้งหมดไว้หลังจากผ่านพ้นวิกฤตมาได้นั้น หนาแน่นจนแทบจะจับต้องได้

บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่เต็มไปด้วยอาหารขึ้นชื่อของเมืองฮวา ทว่ากลับไม่มีใครยอมแตะตะเกียบกันเลยสักนิด

ย่าทวดหยวนเซี่ยวเจินนั่งอยู่ข้างหลินโจว มือข้างหนึ่งถือไม้เท้า ส่วนอีกมือที่เหี่ยวย่นตามกาลเวลาก็เกาะกุมข้อมือของหลานชายไว้แน่น ราวกับกลัวว่าของล้ำค่าที่ได้คืนมานี้จะหายวับไปกับตา จึงไม่ยอมปล่อยมือเลยแม้แต่วินาทีเดียว