บทที่ 374 ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ยังต้องพึ่งเจ้าลูกหมาป่า!

เดินทางลึกเข้าไปในภูเขาหลังหมู่บ้านได้สองกิโลเมตร ฟู่เจี๋ยก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติทันที

มันเงียบเกินไป

ฤดูใบไม้ร่วงของซิงอันหลิ่ง ต่อให้หนาวเหน็บเพียงใด อย่างน้อยก็ควรมีเสียงนกขยับปีกบิน หรือเสียงกระรอกกระโดดไปมาตามกิ่งไม้บ้าง