บทที่ 390 เจ้าผมทอง เป็นเจ้าผมทองจริงๆ ด้วย!

ลมหนาวหวีดหวิวข้างหู

เกล็ดหิมะปนเม็ดน้ำแข็งซัดสาดใส่ใบหน้าจนเจ็บแปลบเหมือนเข็มทิ่มแทง ทว่าฝีเท้าของหลินโจวกลับไม่มีทีท่าว่าจะชะลอลงเลยแม้แต่น้อย

เขาราวกับหมาป่าเดียวดายที่กำลังเกรี้ยวกราด กวาดสายตาค้นหาไปทั่วทุกทิศทุกทาง