บทที่ 109 สองคนนั้นไม่เข้ากันหรอก

“หนูยังไม่ได้กินข้าวเลยสักคำจริงๆ นะคะ!”

สิบกว่านาทีต่อมา หยางเถียนถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วมานั่งลงข้างจ้าวเจียฮุ่ย พลางเน้นย้ำอีกรอบ

หวังเฟิงมองเธออย่างจนปัญญา ถ้าหยางเถียนพูดด้วยสีหน้าจริงจังเขาคงเชื่อไปแล้ว แต่น้ำตาที่ไหลพรากเมื่อกี้ทำให้เขารู้ทันที