บทที่ 122 นี่เป็นอะไรอีกล่ะเนี่ย

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปไวเสมอ เอาเข้าจริงก็มีแค่วันส่งท้ายปีเก่ากับวันชูอีเท่านั้นแหละที่ตื่นเต้นคึกคัก พอพ้นวันชูเอ้อร์ไปก็งั้นๆ แล้ว

ตั้งแต่วันชูซานเป็นต้นมา บนโต๊ะก็มีแต่อาหารเหลือค้างมื้อทุกวัน แถมเป็นช่วงตรุษจีน ร้านรวงส่วนใหญ่ต่างพากันปิดหมด อยากจะออกไปเดินเล่นที่ไหนก็ไม่มี ได้แต่นอนเปื่อยอยู่แต่ในบ้าน

วันๆ หวังเทียนกับเฉียนหยางนอกจากเล่นเกม ก็มีแค่นั่งเล่นไพ่นกกระจอกเป็นเพื่อนคุณปู่จนแขนแทบหลุด นิ้วชี้กับนิ้วโป้งถูไพ่จนดำปี่ไปหมด