บทที่ 135 มือถือฉันล่ะ

“ปวดหัวชะมัด”

หยางเถียนลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ เธอยกมือกุมหัวพลางยันตัวลุกขึ้นนั่ง

“ที่ไหนเนี่ย…” หญิงสาวพยายามนึกทบทวน