บทที่ 174 เดิมพันสักตั้ง

เลียมรู้สึกได้แล้วว่าศัตรูมาประชิดอยู่ฝั่งตรงข้าม แต่ตอนนี้เขากำลังตกที่นั่งลำบากเหมือนขี่หลังเสือแล้วลงไม่ได้

ทั้งสองฝั่งมีศัตรูคอยยิงกดดัน ทำให้เขาขยับตัวไปไหนไม่ได้เลย หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้ทำได้แค่มุดหัวหลบอยู่ข้างห้องน้ำเล็กๆ หลังนี้เท่านั้น

"ลุมบายัน นังสารเลวเอ๊ย!"