บทที่ 184 ยังมีชีวิตอยู่จริงๆ ไม่ต้องถาม

เช้าวันต่อมา หวังเฟิงบึ่งรถมาหาหวังเทียนถึงที่แล้วลากตัวขึ้นรถทันที

“เมื่อคืนอาจารย์โทรหาผม สั่งให้ผมมาบอกประโยคหนึ่งกับคุณ”

หวังเฟิงขับรถไปพลางเอ่ยขึ้นลอยๆ