บทที่ 278 ความจริงเธอไปคนเดียวก็ได้

หยางเถียนพาดแขนข้างหนึ่งของหวังเทียนไว้บนบ่า ค่อยๆ พยุงเขาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ

เดินๆ หยุดๆ จนกระทั่งผ่านไปสองชั่วโมง ทั้งสองถึงได้เห็นฟาร์มเลี้ยงสัตว์แห่งหนึ่งสร้างอิงแอบอยู่กับไหล่เขา

“คุณรอฉันตรงนี้นะ เดี๋ยวฉันลงไปดูลาดเลาหน่อย”