บทที่ 282 ในที่สุดนายก็ฟื้นเสียที

หวังเทียนลืมตาขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือเกล็ดหิมะที่โปรยปรายไม่ขาดสาย กับทิวไม้ในป่าที่ค่อยๆ ถอยร่นไปข้างหลัง

คล้ายมีเสียงแว่วดังอยู่ข้างหู หยางเถียนงั้นเหรอ?

ทว่าพอเขาคิดจะขยับศีรษะสักนิด สติก็ดับวูบไปอีกรอบ…