บทที่ 299 เชี่ยเอ๊ย พวกแกแอบดักตีถึงจุดเกิดเรอะ!

มื้อนี้หวังเทียนกินข้าวอย่างกระอักกระอ่วนใจสิ้นดี…

ก็เพราะไอ้พวกเวรอย่างจางเหว่ยดันเอาแต่ส่งสายตามองจุดตายตามร่างกายเขาเป็นระยะๆ น่ะสิ…

เขาไม่กล้าแม้แต่จะเดินลงบันไดพร้อมพวกจางเหว่ย ได้แต่อยู่โยงที่บ้านหยางเถียนจนถึงสามทุ่มกว่า ถึงค่อยระแวดระวังเดินลงมาชั้นล่าง ถือโอกาสไปส่งลู่เสี่ยวซีกลับบ้านด้วย