บทที่ 382 ค่าโอที

“เถ้าแก่หวังหมายความว่ายังไง?”

ซุนหมิงฮุยไม่ได้หันกลับไปมอง เพียงหรี่ตาลงแล้วเอ่ยถามเสียงเรียบ

“ผมไม่ได้หมายความว่าไงนี่ ก็คุณถามเองไม่ใช่เหรอว่าผมมีทุนรอนอะไร”