บทที่ 426 นายไม่ใช่คนแล้ว!

หวังเทียนเหยียบลงบนผืนแผ่นดินเวเนซุเอลาอีกครั้ง คนที่มารับเขายังคงเป็นคนเดิมกับที่มาส่งคราวก่อน

ทว่าพอเดินมาถึงหน้ากระท่อมหลังที่ลู่เสี่ยวซีพักอยู่ เขาก็เห็นยัยเด็กนี่นั่งน้ำตาคลอเบ้าอยู่ข้างๆ ดูน่าสงสารจับใจ…

“เป็นอะไรไปเนี่ย แล้วโรเซอร์ล่ะ”