บทที่ 664 เขาไม่ใช่เด็กกำพร้าหรอกหรือ

หวังเทียนปล่อยให้ทีมเจ้าหน้าที่พยาบาลเข้ามาวุ่นวายกับตัวเขา พอเสร็จธุระที่ต้องทำเป็นกิจวัตร พวกเขาก็เดินออกไปเงียบๆ

“ค่อยยังชั่วหน่อย”

ผมพึมพำกับตัวเอง ถุงปัสสาวะที่ใกล้เต็มถูกเปลี่ยนออก ถาดรองสิ่งปฏิกูลที่ส่งกลิ่นเหม็นก็ถูกยกไปทิ้ง ผ้าพันแผลที่หน้าท้องซึ่งรู้สึกว่าแปะอยู่มานานเหลือเกินก็ถูกเปลี่ยนใหม่ให้เรียบร้อย