บทที่ 1010 กระสับกระส่ายไปทั้งตัว

ในห้องรับรองของโซนอาหารส่วนตัวบนชั้นสองของบ่อตกปลาไม่มีวันมือเปล่า ทุกคนกำลังพูดคุยหัวเราะกันอย่างออกรส

เดิมทีพวกตาแก่กลุ่มนี้ไม่ได้คิดจะโผล่หน้ามาพร้อมกันหมด แค่ส่งใครสักคนมาคุยก็พอแล้ว แต่คิดไปคิดมา ในอนาคตอย่างไรก็เลี่ยงการติดต่อกันไม่ได้ สู้มาเจอไอ้หนุ่มหลี่ฟานคนนี้พร้อมหน้าพร้อมตากันเลยจะดีกว่า

"เสี่ยวหลี่เอ๊ย เธอพูดแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ พวกตาแก่อย่างพวกเราเมื่อกี้ก็เห็นกันหมดแล้ว ตัวเธอในหมู่บ้านหลี่กั่งเนี่ย จะเรียกว่าชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ก็คงไม่เกินไปหรอก บางเรื่องมันขึ้นอยู่กับว่าอยากจะยุ่งหรือไม่ยุ่งต่างหาก ที่ไหนกันจะบอกว่าคุมไม่อยู่"