บทที่ 105 เฝ้ารอวันพรุ่งนี้

“ที่บ้านยังมีผักอยู่อีกนิดหน่อยครับ แต่วันพรุ่งนี้คงไม่พอแน่ ก็เลยกะจะวานให้พ่อรองช่วยรับซื้อจากคนในหมู่บ้านให้หน่อย จะได้ไม่ต้องออกไปซื้อข้างนอก”

หลี่ฟานพูดอย่างหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

“งั้นก็เอาของบ้านฉันไปใช้ก่อนสิ ผักหน้าบ้านฉันมีตั้งเยอะแยะ สองคนแก่กินกันไม่ทันอยู่แล้ว พรุ่งนี้ฉันให้แม่เฒ่ารองของแกเก็บแล้วเอาไปส่งให้แม่แกที่บ้าน”