บทที่ 1195 หน้าหนาไร้ยางอาย

ได้ยินท่าทีแบบนั้นของทั้งคู่ เถ้าแก่จางก็ยิ้มหน้าบานกล่าวลาแล้วเดินออกไป หลังจากเถ้าแก่จางคล้อยหลัง ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องทำงานต่างก็หันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

หลี่ฟานมองด้วยสายตาสงสัย หลี่เต๋อโหย่วจึงกล่าวสิ่งที่คาดเดาในใจออกมา

“เอ่อ ผมนึกขึ้นได้ เถ้าแก่จางคนนี้ตอนเลี้ยงข้าวผมคราวก่อน เคยถามเรื่องร้านค้าในโครงการควบรวมสามหมู่บ้านด้วยน่ะครับ”