บทที่ 1212 จบบริบูรณ์

บนชั้นสามของหอเกียรติยศ หลี่ฟานนั่งลงกับพื้น สองมือประคองสมุดบันทึกเหตุการณ์สำคัญไว้ ในใจพลันบังเกิดความสะท้อนใจอย่างบอกไม่ถูก

สิ่งที่ผู้คนมักเอ่ยถึงว่าเป็น "รากเหง้าอันลึกซึ้ง" ก็คงมิพ้นสิ่งนี้นี่เอง

เรื่องราวของพวกคุณตาน้า หากอาศัยเพียงคำบอกเล่าปากต่อปาก ย่อมต้องมีตกหล่นหรือลืมเลือนไปตามกาลเวลา ผ่านไปร้อยปีแล้วจะมีผู้ใดจดจำได้ ทว่าเมื่อมีบันทึกในหอเกียรติยศแห่งนี้ จึงเปรียบเสมือนการจารึกร่องรอยไว้ในสายธารแห่งกาลเวลาอย่างแท้จริง