บทที่ 156 อาหารป่า

“กับข้าวพวกนี้น่ะดูไว้ให้ดีนะ ไฟต้องแรง มือต้องไว พอความร้อนได้ที่ กลิ่นกระทะมันถึงจะเข้าเนื้อ ไม่งั้นทำออกมาก็เละเป็นโจ๊กพอดี”

พ่อสี่ถือตะหลิวด้วยสีหน้ากระตือรือร้น สองมือสะบัดพลิกไปมา วัตถุดิบกับเครื่องปรุงทยอยถูกโยนลงกระทะไม่ขาดสาย ทั่วทั้งครัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมฉุยเตะจมูก

หูเยว่ยืนมองตาปริบๆ อยู่ด้านข้าง ส่วนหลี่ฟานที่ยืนดูอยู่ตรงประตูก็อดอมยิ้มไม่ได้