บทที่ 173 เงินขวัญถุงวันเทศกาล

รถซาเล้งคันเล็กที่คุณย่าขี่ไม่ได้หยุดชะลอแม้แต่น้อย มันพุ่งพรวดเข้าไปในบ้านอย่างกระตือรือร้น แล้วก็ลับสายตาไป

หลี่ฟานมองภาพตรงหน้าแล้วก็ขำ นี่คงกลัวว่าหลานชายหัวแก้วหัวแหวนจะหิวล่ะสิท่า

เขาส่ายหัว ไม่มองไปทางนั้นอีก แล้วก็นั่งยองๆ อยู่ริมขอบฟุตปาธต่อไป รอรับลูกค้าคนถัดไป