บทที่ 201 ขยะพองอืดหมดแล้ว

กลางดึก ฝนเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างช้าๆ เม็ดฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีนอกหน้าต่างดังเปาะแปะเป็นจังหวะ

การได้นอนหลับแบบนี้ช่างสบายเหลือเกิน ปกติช่วงหลายวันมานี้พอถึงเวลาหลี่ฟานแทบจะตื่นเองได้ตลอด แต่วันนี้กลับต้องพึ่งเสียงนาฬิกาปลุกจากมือถือถึงจะยอมตื่น

เขาลุกขึ้นนั่งพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง ฝนหยุดตกแล้ว เหลือเพียงหยดน้ำจากชายคาที่หยดลงมากระทบหลังคาสังกะสีเท่านั้น