บทที่ 228 พ่อฟังไม่รู้เรื่อง

หลี่เฉียงมองดูลูกชายพูดพล่ามไม่หยุด ยิ่งฟังก็ยิ่งไม่เข้าใจ สีหน้ายิ่งบึ้งตึงขึ้นเรื่อยๆ "เออๆ พอแล้ว พอเลย กลับไปค่อยคุยกัน!"

หลี่ฟานรีบกวาดข้าวจนหมด โยนกล่องข้าวลงช่องทิ้งขยะ มองแผ่นหลังของพ่อที่เดินจากไป ในใจปั่นป่วนราวกับคลื่นลมโหมซัด

ชั่วพริบตานั้น เขาฉุกคิดถึงเรื่องที่น่ากลัวเอามากๆ ขึ้นมาเรื่องหนึ่ง