บทที่ 242 หมอกโลหิต

ลึกเข้าไปใต้ผืนน้ำตรงใจกลางบ่อหมายเลข 2

ปลามังกรเฝ้าบ่อค่อยๆ ปักหัวว่ายดิ่งลงสู่ก้นบ่อ หลังจากได้ออกไปอาละวาดปลดปล่อยอารมณ์มาหนึ่งยก ความหงุดหงิดงุ่นง่านในใจก็แทบจะมลายหายไปจนหมด อัญมณีสีแดงก่ำสองเม็ดบนหัวแปรเปลี่ยนกลับเป็นสีนิลอีกครั้ง

มันสะบัดตัวเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวนอนลงในหลุมปลาที่ขุดไว้เอง โคลนนุ่มๆ ในหลุมทำให้มันรู้สึกสบายเนื้อสบายตัวเหลือเกิน