บทที่ 304 ความคิดเรื่องไก่

พอกิจการบ่อตกปลาบูมขึ้นมา ความต้องการข้าวกล่องก็พุ่งพรวดตามไปด้วย

แค่ยืนหั่นเนื้อพะโล้อย่างเดียว หลี่ฟานก็มือเป็นระวิงตลอดทั้งเช้า สองมือเปรอะคราบน้ำมันพะโล้ไปหมด

ตอนแรกก็ค่อยๆ บรรจงหั่นอยู่ดีๆ แต่เนื้อพะโล้มันเปื่อยนุ่มเข้าเนื้อสุดๆ แค่จรดมีดลงไปก็เฉือนขาดเป็นชิ้นบางๆ ได้แล้ว เขาเลยเปลี่ยนมาใช้มีดสับรัวแทน ทั้งเร็วกว่าแถมยังผ่อนแรงได้หน่อย อาศัยแรงเด้งจากเขียงช่วยผ่อนน้ำหนักมือ สับฉับๆ ไม่หยุด