บทที่ 320 หมู่บ้านหลี่กั่งก็ยังคงเป็นหมู่บ้านหลี่กั่งแห่งเดิม

น้าหลี่พูดพลางยกไม้เท้ากระทุ้งลงพื้นอย่างแรง “ต่อให้ต้องรอหลังปีใหม่ ตอนนี้แกก็ต้องหาครูมาที่โรงเรียนให้ได้ จะปล่อยให้พวกเด็กๆ นั่งรอเฉยๆ แบบนี้ไม่ได้!”

หลี่เต๋อโหย่วได้ยินแล้วก็หุบรอยยิ้มลง สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจัง “เรื่องนี้ผมก็เสนอไปแล้วครับ แต่ทางอำเภอบอกว่าจัดสรรคนมาไม่ได้ ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”

สถานการณ์พลันหยุดชะงัก ลานหมู่บ้านเงียบกริบไร้เสียง