บทที่ 394 ให้เจ้าขี้โม้จัดการ

ย่าถือโทรศัพท์ขึ้นมา หรี่ตามองใกล้ๆ อยู่นานสองนาน

พอมองเห็นตัวอักษรเล็กๆ บนหน้าจอที่เขียนว่าเผิงเฉิง ถึงค่อยยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจ แล้วเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้ออย่างทะนุถนอม

เวลานี้ บนใบหน้าของนางไม่มีแววใจร้ายใจแคบหลงเหลืออยู่เลย แม้แต่ดวงตาหางชี้คู่นั้นยังดูเปี่ยมไปด้วยความเมตตา