บทที่ 549 เทียนกังตี้ซ่า

แต่พอการก่อสร้างทั่วทั้งหมู่บ้านหลี่กั่งเสร็จสมบูรณ์ และปริมาณนักท่องเที่ยวทะลักเข้ามา คนที่มีฝีมือติดตัวพวกนี้สุดท้ายก็ต้องไหลเข้าสู่ตลาดแรงงานอยู่ดี จะรั้งก็รั้งไม่อยู่ จะขวางก็ขวางไม่ไหว

หลี่ฟานกัดซาลาเปาคำโต แป้งซาลาเปาบางเฉียบ น้ำซุปในไส้ซึมออกมาจนเห็นสีสัน พอมีรอยแหว่งจากการกัด กุ้งตัวเบิ้มสามตัวที่นอนขดอยู่ก็ปรากฏสู่สายตาทันที เขายกน้ำเต้าหู้หวานขึ้นดื่มตามอีกอึก อารมณ์ตอนนี้นี่มันฟินสุดๆ

ความเหนื่อยล้าตลอดทั้งคืนสลายหายไปเกือบหมด หลี่ฟานส่งเสียงครางด้วยความพึงพอใจ