บทที่ 678 ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องจบกันอยู่ดี

แต่เรื่องแบบนี้ ต่อให้เป็นใครก็คงอารมณ์บ่จอยทั้งนั้น ที่ดินรกร้างที่ไม่มีใครสนใจ ตนเองอุตส่าห์ลงแรงบุกเบิกขึ้นมา แถมต้นกล้าก็ควักเงินซื้อเองกับมือ พอปลูกไปได้ไม่กี่ปี กลับมาบอกว่าต้นไม้พวกนี้ขายสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ ขายไปคือผิดกฎหมาย

แม้ตอนนี้ธุรกิจของลูกชายจะใหญ่โตจนไม่เห็นเงินเล็กๆ น้อยๆ พวกนั้นอยู่ในสายตาแล้วก็เถอะ แต่มันก็ใช่เรื่องที่ไหนกัน ยิ่งไปกว่านั้น หลี่เฉียงยังไม่ได้แก่ขนาดนั้น จะให้มานั่งกินนอนกินตอนนี้คงไม่ไหว แล้วธุรกิจที่ทำเงินได้แบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากทำกันล่ะ~

พอคิดถึงสวนต้นไม้ข้างหลังนั่นทีไร หลี่เฉียงก็อดหงุดหงิดขึ้นมาไม่ได้ทุกที