บทที่ 919 พลังความสามัคคีที่เหนียวแน่น

เจ็ดโมงเช้า ลมหนาวพัดกรรโชก แต่ลานหมู่บ้านหลี่กั่งเวลานี้กลับแน่นขนัด ชาวบ้านต่างหิ้วเก้าอี้มานั่งจับจองพื้นที่ บ้างก็กินเกี๊ยวแป้งข้าวในมือ บ้างก็จับกลุ่มกระซิบกระซาบกันไม่หยุด สายตาคอยชะเง้อมองเวทีที่ตั้งอยู่ด้านหน้า เพราะกลัวจะพลาดเรื่องสำคัญไป

“โอ้โห มากันเช้าจังนะเนี่ย~”

“ไม่เช้าได้ไง เดี๋ยวไม่ทันการ ปีนี้ที่ตรากตรำทำงานกันมา ก็เพื่อวันนี้แหละ~”