บทที่ 1011 คงไม่มีอะไรให้ต้องเสียดายอีกแล้วสินะ

"พี่ครับ"

หลี่รั่วสวินวางตะเกียบลง ประสานสองมือเข้าด้วยกันแล้วเท้าคาง เอียงคอมองเขาด้วยแววตาสว่างสดใสและไร้เดียงสา

"ต่อไปพี่เรียกผมว่ารั่วสวินก็ได้ครับ หรือจะเรียกเสี่ยวสวินก็ได้ จะได้สนิทกันมากขึ้นหน่อย"