บทที่ 1044 มีชีวิตอยู่

“ฉันไม่ได้ต้องการให้นายมาช่วยฉันแบบนี้! ฉันไม่อยากให้ทุกคนเอาแต่จ้องมองขาของฉัน ไม่อยากให้พวกเขามาเวทนาฉัน!”

มืออันไร้เรี่ยวแรงของอะเลกเซย์ขยำผ้าปูเตียงไว้แน่น เขาพยายามใช้ข้อศอกยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่อาการบาดเจ็บเรื้อรังที่กระดูกสันหลังทำให้แม้แต่การเคลื่อนไหวธรรมดาแค่นี้ก็ยังยากเกินจะทำได้

ในน้ำเสียงของเขาเริ่มเจือแววอ้อนวอนออกมาในที่สุด