บทที่ 1093 ทั้งที่ยังเยาว์วัยถึงเพียงนี้

หลี่จือเฟยมองแววตาสับสนงุนงงของเขา ความดีใจที่เพิ่งผุดขึ้นมาบนใบหน้าถูกความกังวลกดทับลงไป ได้แต่เอ่ยซ้ำไปซ้ำมาว่า "ไม่เป็นไรแล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว" จนไม่รู้ว่ากำลังปลอบหลี่รั่วสวินหรือกำลังปลอบใจตัวเองกันแน่

หลี่รั่วสวินฝืนเลื่อนสายตาไปยังคนอื่นๆ ภายในห้องพักผู้ป่วยอย่างยากลำบาก

ลู่หนิงเซวียนยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ในมือยังถือโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังติดอยู่