บทที่ 1100 จดจำฉันไว้

“พี่ ผมเองครับ” หลี่รั่วสวินค่อนข้างอ่อนแรง แต่ยังคงยิ้มจนตาโค้ง น้ำเสียงแฝงความอบอุ่นและสนิทสนม

เกิดความเงียบงันขึ้นหนึ่งวินาที

เสียงของหลี่จินเยว่กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง มันนุ่มนวลลงกว่าเดิมเล็กน้อย เพียงแต่น้ำเสียงที่ตึงเครียดเป็นฉากหลังนั้นไม่ได้จางหายไปเลย ตรงกันข้าม กลับเหมือนสายธนูที่ถูกดึงจนตึงสุดกำลัง เพียงแค่สะกิดโดนอีกนิดเดียวก็จะขาดสะบั้น