บทที่ 1105 พรากเป็นจากตาย

ทางเดินหน้าห้องพักผู้ป่วยสว่างโร่ด้วยแสงไฟสีขาวซีดอันเย็นเยียบ

หลี่จินเยว่ประคองหลี่จือเฟยไว้ ร่างของพ่อล่องลอยไร้น้ำหนัก ฝ่าเท้าที่เหยียบอยู่บนพื้นไม่อาจสัมผัสถึงความมั่นคง ดวงตาเบิกกว้างแต่กลับมองไม่เห็นสิ่งใด

หลี่จินเยว่บอกให้นั่ง เขาก็นั่งลง ถูกพาไปนั่งพักบนม้านั่งยาวตรงทางเดินราวกับหุ่นผ้าที่ถูกถอดวิญญาณออกไปจนหมดสิ้น