บทที่ 1107 ราตรีสวัสดิ์

หลี่จินเยว่ยืนอยู่ข้างๆ เฝ้ามองทุกสิ่งตรงหน้า

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หากรั่วสวินเหนื่อยจนผล็อยหลับไป เวลามีใครขยับตัวเขาแรงสักนิด เขาก็คงขมวดคิ้วอย่างงัวเงีย แล้วพึมพำเรียก "พี่" "พี่คัง" ไม่ก็ "พ่อ" หรือไม่อย่างนั้นก็คงลืมตาขึ้น มองมาด้วยแววตางุนงงของคนที่ยังไม่ตื่นเต็มตา

แต่ตอนนี้จะไม่มีวันเป็นแบบนั้นอีกแล้ว