บทที่ 1117 เขากลับบ้านแล้ว

หลี่จินเยว่กระโดดลงมาจากเวที เดินผ่านดงดอกไม้และเครื่องเล่นต่างๆ มุ่งหน้าตรงไปยังผืนทะเลทีละก้าว

เสียงคลื่นซัดกระทบโขดหินดังขึ้นเรื่อยๆ ผืนดินใต้ฝ่าเท้าเปลี่ยนจากคอนกรีตเรียบเนียนเป็นกรวดหิน ผ่านไปสิบกว่านาที เขาก็เหยียบลงบนหาดทรายสีทองอันนุ่มละเอียด

มหาสมุทรแปซิฟิกทอดตัวอยู่เบื้องหน้า กว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต