บทที่ 1137 ตอนพิเศษ ปฏิบัติการช่วยเหลือเสี่ยวหลี่ (1)

ไร้ทิศทาง ไร้ขอบเขต เบื้องหน้ามีเพียงความขาวโพลนว่างเปล่า

หลี่รั่วสวินก้มมองเท้าตัวเอง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไป ผืนน้ำใสกระจ่างใต้ฝ่าเท้าพลันกระเพื่อมออกเป็นระลอกคลื่น ราวกับกำลังเดินอยู่บนผิวน้ำที่ทอดยาวไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เขาพยายามจะส่งเสียง ลำคอสั่นไหว ทว่ากลับไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้แม้แต่น้อย