บทที่ 194 ความรู้สึกที่เอ่อล้นจากใจจริง

"จริงด้วย!" เสี่ยวโยวพยักหน้าหงึกๆ น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความชื่นชม "แล้วเธอลองคิดดูสิ เขายังป่วยเป็นโรคซึมเศร้าอยู่นะ! แบกดีบัฟหนักขนาดนี้ไว้แต่ยังเก่งได้เบอร์นี้!"

"พอดูแบบนี้แล้วรู้สึกว่า… คนที่เป็นโรคซึมเศร้าก็ไม่ได้เหมือนกับที่ฉันเคยคิดไว้ทุกคนนี่นา ที่ว่าวันๆ เอาแต่หดหู่เศร้าหมองจะเป็นจะตายอะไรแบบนั้นน่ะ"

"ก็นะ ฉันไม่รู้จักคนป่วยคนอื่นหรอก แต่พูดได้คำเดียวเลยว่า อย่างน้อยหลี่รั่วสวินก็ไม่ใช่แบบนั้นแน่ๆ"