บทที่ 207 เสียงร่ำไห้ของจิตวิญญาณ

สะพานข้ามแม่น้ำยามดึกสงัด เวลานี้เงียบเชียบจนชวนใจหาย

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดึกเกินไปหรืออย่างไร บนสะพานถึงไม่มีรถสัญจรผ่านไปมาเลยแม้แต่คันเดียว

ท่ามกลางเสียงสายลมและเสียงน้ำไหลเอื่อย มีเพียงบทสนทนาแผ่วเบาระหว่างชายหนุ่มสองคน ลอยล่องไปมาบนสะพานอันเวิ้งว้าง