บทที่ 267 เป็นตัวของตัวเอง

สรรพเสียงรอบกายคล้ายเลือนหายไปจนหมดสิ้น หลงเหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงขึ้นเรื่อยๆ กับเสียงหวีดหวิวอื้ออึงในแก้วหู

ความหวาดกลัวอันลึกซึ้งที่สุดดั่งหัตถ์เย็นเยียบที่บีบขย้ำหัวใจเธอไว้แน่น

"อี้ฟาน…"