บทที่ 335 น่าขันสิ้นดี

"ข้า…ข้าไม่เป็นไร" ต้นหญ้าน้อยส่ายหน้า เขามองใบหน้าของเซี่ยหว่านเจ้าที่เริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้วพลางเผยรอยยิ้มอย่างโล่งอก "บาดแผลของท่าน ดีขึ้นบ้างหรือไม่"

"ดีขึ้นมากแล้ว ต้องขอบใจเจ้าจริงๆ" เซี่ยหว่านเจ้าถือโอกาสประคองเขาไปนั่งลงบนหินสะอาดก้อนหนึ่ง น้ำเสียงของนางอ่อนโยนจนแทบหยาดเยิ้ม "ผู้มีพระคุณตัวน้อย เจ้ามีชื่อว่ากระไรหรือ"

"ข้าไม่มีชื่อหรอก เพิ่งจำแลงกายได้ไม่นาน"