บทที่ 352 อยากไปยังที่ที่ไม่มีใครหาเจอ

ยามอัสดงกำลังดับสูญ แสงสีเลือดริบหรี่สุดท้ายถูกเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้นกลืนกินไปจนหมดสิ้น

แสงไฟจากบ้านเรือนนับหมื่นเริ่มทยอยสว่างไสว รวมตัวกันเป็นทะเลดวงดาวอันพร่างพรายทว่าเหน็บหนาว

เสียงฮัมเพลงที่ฟังดูคล้ายเสียงละเมอพลันหยุดชะงักลงท่ามกลางสายลมกรรโชกแรงบนดาดฟ้า