บทที่ 354 หนทางข้างหน้ายังคงอีกยาวไกล

เนิ่นนานทีเดียวกว่าเฉินซือเยว่จะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

"ขอบคุณนะคะ วันนี้ต้องขอบคุณคุณจริงๆ… โชคดีที่มีคุณ บนดาดฟ้าเมื่อกี้ คุณเป็นคนดึงเขาลงมา… จริงๆ นะคะ ฉันกลัวแทบตาย ตอนนั้นแข้งขาอ่อนแรงไปหมด ในหัวขาวโพลนไปหมดเลย…"

พอหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์นั้น เธอก็อดสั่นสะท้านไม่ได้