บทที่ 373 แล้วผมยังมีค่าอะไรอีก

ลู่หนิงเซวียนชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพในหน้าจอขยับใกล้เข้ามาเล็กน้อย

เธอมองหลี่รั่วสวินนิ่ง ในที่สุดน้ำเสียงก็เจือความเหนื่อยล้าและความกังวลใจจนยากจะปกปิด ราวกับกำลังถอนหายใจยาว

"ฉันเป็นห่วงนายมากจริงๆ สภาพของนายตอนนี้ไม่ควรทำงานต่อแล้ว"