บทที่ 392 พวกคุณบ้าไปแล้วหรือไง!

ทีแรกเกิ่งซิงฮั่นยังแอบหวังลึกๆ เขาขมวดคิ้วชะเง้อคอมองท้องฟ้า ราวกับอยากจะใช้พลังจิตเพ่งให้เมฆดำกับหยาดฝนถอยกลับไป

ทว่าฝนกลับยิ่งตกหนักขึ้นเรื่อยๆ จากเสียงเปาะแปะคล้ายรัวกลอง รวมตัวกันกลายเป็นม่านน้ำที่สาดซัดลงมาซ่าๆ ไอหมอกสีขาวพลันลอยฟุ้งขึ้นทั่วผืนป่าในพริบตา

"เลิกกอง! ลงเขา!"